Zij die uitvielen, zij die die niet meer konden meedraaien in het oude systeem.
Zij die burn-out werden genoemd, gebroken of te gevoelig.
Zij zijn niet kapot.
Zij zijn geroepen.
Want in een wereld die draait op snelheid, controle en prestaties, krijgen zij – soms met moeite – een pauze van het leven.
Niet als straf,
maar als bescherming.
Een bekrachtiging van het universum om te herbronnen,
te helen,
en het licht dat in hen gloeit
te laten groeien tot een innerlijke zon.
Deze groep – waar ook ik toe behoor –
is hier om iets nieuws te brengen.
Niet als strijders,
maar als dragers van bewustzijn.
Wij passen niet meer in het oude.
En dat is geen zwakte.
Dat is de aanzet tot een nieuwe economie.
Eén die luistert.
Die leeft.
Die klopt met het hart.

Wanneer emoties geen bedding krijgen
Tijdens corona zag je een bekend fenomeen op grotere schaal terugkeren. Wanneer een sluis te laat wordt opengezet, stapelt water

