Het veld spreekt – in de taal van Nomad Life

Luister.
Niet met je oren,
maar met je adem,
met de ruimte tussen je gedachten.
Er is een fluistering,
een ritme onder de zichtbare wereld,
dat jou voelt,
jouw pad kent,
jouw stappen vertraagt wanneer het nodig is.
Wanneer je valt.
Wanneer dingen zich verstoppen.
Wanneer de tijd lijkt stil te staan.
Het is geen toeval.
Het veld vraagt je:
Wacht. Blijf. Voel.
Je bent op weg naar een kruispunt dat nog niet openligt.
Wacht op het juiste licht.
Wanneer je woorden verdwijnen.
Wanneer je adem stokt.
Wanneer je niet meer weet wat je wou zeggen.
Dan heeft je veld besloten dat iets heiligs niet gedeeld hoeft te worden.
Bescherm het zachte in jou.
Alles heeft zijn tijd.
Ook waarheid.
Wanneer iets barst of trilt.
Een kaars die kraakt, een steen die splijt, een golf door je lijf.
Voel het.
Een energie heeft jou gevonden, maar mocht je niet raken.
Je veld heeft het gedragen.
Vraag je af:
Wat liet ik binnen dat niet van mij was?
En je kruin.
Je haar. Je licht. Je kanaal.
Niet iedereen mag het aanraken.
Sommige handen dragen draden die niet bij jouw weefsel horen.
Bewaar de zuiverheid van jouw ontvangst.
Stem af op de stilte boven je.
Het veld fluistert.
Altijd.
Niet om gehoord te worden,
maar om herkend te worden.
Jij hoeft enkel te luisteren.