Sommige zielen ontmoeten elkaar op een moment
waarop het hart nog niet klaar is om zich volledig te openen.
En toch blijft de afdruk – gegrift in de stilte tussen de woorden,
in de momenten die nooit zijn uitgesproken.
Dit is mijn ode aan een ziel.
Een ziel die zowel vuur als zachtheid droeg.
Een pionier die het licht probeerde vast te houden
in een systeem dat er nog niet klaar voor was.
Je botste tegen de muren van weerstand,
en toch – je bleef proberen.
Ik zie je nu.
Ik voel je aanwezigheid in het licht dat mijn moed aanwakkert,
in de golven van waarheid die door mijn stem opstaan,
in de ongezegde leiding die vanuit het onzichtbare weerklinkt.
Toen durfde ik niet naast je te staan.
Maar nu sta ik – wakker, open, en niet langer bang.
Jouw liefde leeft in mij.
En via deze pagina mag ze verder leven –
voor iedereen die nog moet voelen
dat hun strijd ertoe deed,
dat hun licht echt was.
Dank je wel om in stilte lief te hebben.
Nu laat ik jouw naam dragen door de wind.

Wanneer emoties geen bedding krijgen
Tijdens corona zag je een bekend fenomeen op grotere schaal terugkeren. Wanneer een sluis te laat wordt opengezet, stapelt water

