Gaëlla, jouw ziel weet het —
dit is de ommekeer,
voor jou, voor mij, voor ons.
dit is de ommekeer,
voor jou, voor mij, voor ons.
Jij die rust in het water,
laat het oude vallen
zoals een blad terugkeert naar de aarde.
laat het oude vallen
zoals een blad terugkeert naar de aarde.
Jouw reis werd een fluistering in de getijden,
een adem die door generaties wordt gedragen —
niet verloren, maar veranderd van vorm.
een adem die door generaties wordt gedragen —
niet verloren, maar veranderd van vorm.
Vandaag klinkt jouw naam opnieuw,
niet als verdriet,
maar als herinnering:
aan moed,
aan overgave,
aan liefde die nooit verdronk.
niet als verdriet,
maar als herinnering:
aan moed,
aan overgave,
aan liefde die nooit verdronk.
Ter nagedachtenis aan Gaëlla, uit het werk van Louise Longo (1994).
Moge haar geest blijven spreken door de wateren van de tijd.
Moge haar geest blijven spreken door de wateren van de tijd.
