Tijdens corona zag je een bekend fenomeen op grotere schaal terugkeren. Wanneer een sluis te laat wordt opengezet, stapelt water zich op.
Wat eerst beheersbaar lijkt, verandert langzaam in druk.
En druk zoekt altijd een uitweg.
Het gevolg is zelden veiligheid.
Het gevolg is een abrupte ontlading — een overstroming van wat te lang werd tegengehouden.
Bewoonde gebieden worden plots kwetsbaar, niet omdat water verkeerd is, maar omdat de bedding te lang gesloten bleef.
Zo kijk ik ook naar hoe we collectief met emoties zijn omgegaan.
Grenzen dicht, beweging beperkt, expressie gereguleerd.
Vaak vanuit bescherming, vanuit zorg.
Maar wat menselijk is — angst, verdriet, woede, rouw —
laat zich niet eindeloos vasthouden zonder zich ergens te verzamelen.
Wanneer emoties geen bedding krijgen, ontstaat ophoping.
En wanneer ophoping te groot wordt, volgt ontlading.
Dat is geen falen. Dat is natuur.
En wanneer ophoping te groot wordt, volgt ontlading.
Dat is geen falen. Dat is natuur.
Voor mij raakt dit ook aan mijn eigen geschiedenis: jeugdjaren waarin emoties niet altijd konden stromen, maar werden opgespaard.
Wat geen ruimte krijgt in het moment, zoekt later zijn weg — soms harder, soms onverwacht.
Wat geen ruimte krijgt in het moment, zoekt later zijn weg — soms harder, soms onverwacht.
Het landschap spiegelt ons.
En als de mens wil, kan hij daarvan leren. Niet alles vraagt om meer controle.
Soms vraagt het om eerder openen, zachter begeleiden, wijzer reguleren — zodat wat leeft kan bewegen zonder schade.
En als de mens wil, kan hij daarvan leren. Niet alles vraagt om meer controle.
Soms vraagt het om eerder openen, zachter begeleiden, wijzer reguleren — zodat wat leeft kan bewegen zonder schade.
In België is zelfdoding een stille volksgezondheidscrisis: elk jaar sterven ongeveer 2.000 mensen.
Bij jongeren is het één van de belangrijkste doodsoorzaken.
Dat vraagt niet om sensatie, maar om volwassen aandacht voor wat vaak onzichtbaar blijft: emoties die geen bedding kregen, en pijn die te lang alleen gedragen werd.
