De Violist van de Diepte neemt ons verder mee naar beneden. Hier leggen we het anker dieper en raken we de bodem van de oceaan, waar stilte, herinnering en mysterie elkaar ontmoeten.
Skyfall
Een passage uit De Violist van de Diepte
tussen wagon en wind
valt stilte los uit staal;
ik laat de rails,
ik laat mijn naam.
diep onder glas van zee
zinkt het oude leven—
tot een arm mijn hand herkent
en licht water wordt.
een wezen tilt mij uit de nacht,
als adem die herinnert:
je hart is niet verdronken,
het leerde enkel dieper slaan.
ik spoel aan op een ongetekend strand,
onzichtbaar voor de wereld die rouwt.
ze noemt mij dood—
maar ik ben pas begonnen.
ik draag de zoutlijn als nieuw paspoort,
een trage belofte in mijn mond:
ik val nog, maar anders,
ik val nu in het licht.
Voel je de roep van dit werk, dan vind je De Violist van de Diepte in de shop
