De familiedraak
Soms maakt een situatie iets zichtbaar dat al veel langer vroeg om gezien te worden.
Een late reactie.
Of eindelijk actie? 😂
En dan komt ze binnen als een bom. 💣
Plots davert een familiesysteem even op zijn grondvesten.
Niet omdat iemand de familievlag wil stelen.
Niet omdat iemand het huis wil afbreken.
Maar omdat door de beweging eindelijk zichtbaar wordt waar die grondvesten eigenlijk liggen.
En dat kan behoorlijk schrikken zijn.
Want wanneer het stof opwaait, is onze eerste neiging vaak om te kijken naar degene die bewoog.
Wat heb jij gedaan?
Maar misschien is dat niet altijd de interessantste vraag.
Misschien kunnen we ook vragen:
Wat werd hierdoor zichtbaar?
Want één gebeurtenis ontstaat nooit in een vacuüm. Ze raakt aan verhoudingen, oude afspraken, stiltes, verwachtingen, loyaliteiten en rollen die soms al jarenlang zo vanzelfsprekend zijn geworden dat niemand ze nog ziet.
Tot er iets beweegt.
Krak.
Een scheur in de muur.
En ineens kijkt iedereen naar het huis.
Niet om één schuldige aan te wijzen, maar omdat het hele systeem zichzelf even in de spiegel ziet.
Daar begint voor mij het verschil tussen schuld en verantwoordelijkheid.
Schuld zoekt iemand op wie we het verhaal kunnen leggen.
Een spiegel vraagt iets anders.
Wat zie ík hierin?
Wat is van mij?
Wat wil ik herstellen?
En wat hoef ik niet langer voor een ander te dragen?
Want herstel betekent niet dat één persoon het hele familiehuis opnieuw moet metselen.
Iedereen heeft zijn eigen stukje.
En ergens, midden tussen al die serieuze overwegingen, verscheen in mijn verbeelding plots…
de familiedraak. 🐉
Je kent hem wel.
Dat wezen waarvan iedereen dacht dat het gevaarlijk was. Degene naar wie gemakkelijk gewezen kon worden wanneer ergens rook vandaan kwam.
Alleen zag mijn familiedraak er helemaal niet gevaarlijk uit.
Integendeel.
Hij leek eerder op een lieve, ietwat verbaasde draak die al jaren naast het familiehuis zat.
Met een ketting rond zijn poot.
Het huis had net gedaverd.
Er lag wat puin op het gras.
De familie stond naar de scheuren in de gevel te kijken.
En de draak?
Die keek naar iedereen alsof hij wilde zeggen:
“Mooi. Nu we toch allemaal kijken…”
Hij tilde zijn vastgeketende poot een beetje op.
“Mag die nu alsjeblieft af?” 😂
Misschien is dat soms wat een crisis doet.
Niet vernietigen wat goed was.
Niet de familievlag stelen.
Niet bepalen wie goed of fout is.
Maar even hard genoeg schudden zodat zichtbaar wordt wat al die tijd onder het oppervlak aanwezig was.
En dan krijgt iedereen een keuze.
Niet: Wie krijgt de schuld?
Maar:
Wat laat deze spiegel mij zien?
Misschien hoeft de draak dan helemaal niet verslagen te worden.
Misschien moest iemand alleen eindelijk de ketting losmaken.
Met eerbied,
Evelien Ari’Elune
