“Wie denk jij wel dat je bent?”
zeiden de oevers tegen de Zee.
De oevers die zich herinnerden.
“Ik ben Zee.
Ik ben uitgestrekt, ruim,
zelfs lichtgevend, als ik dat zo mag zeggen,
ter ere van de Schepper zelf.”
En toen vroeg de Zee
aan de oevers:
“Wie denken jullie dat jullie zijn?”
“Wij komen voort
uit diezelfde Zee,
maar ergens
lijken we vergeten te zijn
hoe we haar moeten herinneren.
De Zee
die ons telkens opnieuw
naar huis brengt.”
Er komt een moment in het leven waarop je het niet langer kunt ontkennen. Sommige mensen hebben volledige systemen en
Een bloemenveld vol kleuren. En tussen al die bloemen loopt het leven zijn eigen richting uit. Sommige bloemen blijven dicht
Er is een angst in het collectief die voelbaar is. Zwaar zelfs. Onderdrukkend. Oude overtuigingen, oude gewoontes, oude manieren van
Vul het onderstaande formulier in en wij nemen zo spoedig mogelijk contact met u op.
