Een bloemenveld
vol kleuren.
En tussen al die bloemen
loopt het leven
zijn eigen richting uit.
Sommige bloemen
blijven dicht bij elkaar.
Andere worden meegenomen
door de wind.
En toch
behoren ze nooit werkelijk
aan elkaar toe.
Je kinderen
zijn je kinderen niet.
Ze komen door je heen
de wereld binnen,
maar dragen
hun eigen ziel,
hun eigen ritme,
hun eigen verlangen
naar het leven.
Soms willen we vasthouden
uit liefde.
Maar echte liefde
laat ook bewegen.
Laat groeien.
Laat vertrekken
zonder de verbinding
te verliezen.
Zoals bloemen
die niet minder mooi worden
wanneer ze elk
naar een ander stuk licht
toe groeien.
En misschien
is dat het moeilijkste
en mooiste tegelijk:
leren liefhebben
zonder te bezitten.
