In de stilte van de nacht
klonk jouw stem, helder en zacht:
"Everytime you help someone,
I will remember you forever."
En in mijn droom
zag ik jou,
rustig en zeker,
een groot vliegtuig sturen door een menigte
die niet wilde wijken.
Geen haast, geen drift —
alleen de stille zekerheid
dat onze weg open zou gaan.
Sommigen bleven staan,
maar jij vond het pad.
Want verderop,
net buiten zicht,
wachtte de open lucht
en het moment om op te stijgen.
We dragen dezelfde koers:
zacht in hart,
vast in richting,
wetend dat het opstijgen
al in ons besloten ligt.
