We komen samen waar water luistert.
Onder de boog van stemmen die terugkeren als vogels, weeft de stroom de losse draden van eerdere boeken tot één mantel die dieper valt—
zwaarder in betekenis, lichter in trilling.
Het gewicht verplaatst zich naar beneden,
in de wortel van de aarde en de adem van de oceaan.
Hier, waar licht zich in frequenties ontvouwt,
wordt een nieuwe aarde gesponnen: fijnstoffelijk, doch werkelijk,
met de oude magie die weer durft ademen.
Aardewezens stappen uit het mos, feëen knopen dauw aan dageraad,
lichtwaterwezens zingen de randen van golven helder.
Alle frequenties mogen bestaan, niet boven elkaar, maar naast—
gedragen door de liefde van de Oudsten der Aarde.
En ik, Ari’Elune, leg het oor in het water: L’Ereille fluistert, en het verhaal verschuift.
Met eerbied,
Evelien Ari’Elune
Skyfall
Een passage uit De Violist van de Diepte
tussen wagon en wind
valt stilte los uit staal;
ik laat de rails,
ik laat mijn naam.
diep onder glas van zee
zinkt het oude leven—
tot een arm mijn hand herkent
en licht water wordt.
een wezen tilt mij uit de nacht,
als adem die herinnert:
je hart is niet verdronken,
het leerde enkel dieper slaan.
ik spoel aan op een ongetekend strand,
onzichtbaar voor de wereld die rouwt.
ze noemt mij dood—
maar ik ben pas begonnen.
ik draag de zoutlijn als nieuw paspoort,
een trage belofte in mijn mond:
ik val nog, maar anders,
ik val nu in het licht.
Voel je de roep van dit werk, dan vind je De Violist van de Diepte in de shop
