De oude aarde legt haar jas af,
versleten door keuzes van macht en blindheid.
Haar tranen zijn rivieren,
haar wonden zichtbaar in steen en lucht.
Maar achter de barsten gloeit een belofte.
Een aarde van fijnere stof,
waar adem weer vrij stroomt,
waar velden helder zingen.
Wij zijn de brug,
wij openen het kanaal.
Door ons loslaten, door onze liefde,
kan zij geboren worden.
Een Nieuwe Aarde —
niet ver weg, maar hier,
opgestaan uit het oude,
dragend het licht dat nooit vergaat.
Tijdens corona zag je een bekend fenomeen op grotere schaal terugkeren. Wanneer een sluis te laat wordt opengezet, stapelt water
Vandaag zie je mensenéén voor één opstaan.Niet als breuk,maar als golfbeweging. Niemand blijft daar voortdurend staan.Dat hoeft ook niet.Opstaan is
Er bestaat een middendat geen compromis is,maar een rustpuntwaar waarheid kan ademen. Daar waar de draadniet wordt getrokkenen niet wordt
Vul het onderstaande formulier in en wij nemen zo spoedig mogelijk contact met u op.
