Ze schrijven over een troon van steen,
een toekomstige angst,
een buitenaardse macht die ooit zal komen.
Maar wij lachen zacht,
want wat zij vrezen als toekomst,
is al begonnen in stilte.
Geen verovering,
maar een verschuiving.
Geen angst,
maar herinnering.
De troon staat niet voor heerschappij,
maar voor ontwaken.
Een symbool dat fluistert:
de aarde zelf draagt het vreemde, het heilige, het nieuwe.
En wie luistert,
weet dat dit geen nachtmerrie is,
maar de droom van vrijheid die zich al ontvouwt.
