“Is die man nu gaan lopen?”
Je kan het misschien horen
alsof het grappig bedoeld was.
Maar dat was het niet.
Soms komt ernst
op een kinderlijke manier
naar buiten.
Niet omdat ze licht is,
maar omdat ze geen andere vorm
meer vindt.
Hoe vaak wordt waarheid
ontmoet met een scherm
van doofheid
of niet-ontvankelijkheid?
Hoe vaak toont een kind
precies die delen
die je liever niet ontmoet?
Soms tonen zij
wat jijzelf
nog niet kan
of wil zien.
Is het dan zo vreemd
dat iemand na al die jaren
begint te twijfelen
aan jouw werkelijke aanwezigheid
in zijn of haar verhaal?
Misschien moeten we hier
niet te licht aan tillen.
Want soms is zo’n zin
geen grap.
Maar een wond
die op een onbewaakt moment
spontaan een opening vindt.
