Ik mag jullie misschien wel verklappen
dat er een onzichtbare hand met mij meeschrijft.
Maar eerlijk?
Hij is niet alleen getuige van diepe zielsinzichten en heilige transmissies—
hij heeft onderweg ook ontzettend veel gelachen.
Mijn schrijfsels zijn mengsels geworden
van mijn aardse taal en ervaringen,
en hun wereld die alles zachtjes filtert, verfijnt
en terugspiegelt in een andere frequentie.
Zo herinner ik me bijvoorbeeld
hoe ik tijdens het schrijven van Anatara
volledig opgenomen werd in een diepe staat van Zijn.
Beelden verschenen, stilte opende zich,
de energie werd bijna tastbaar…
…en plots vroeg ik in alle ernst:
“Is die man nu gaan lopen?”
Omdat ik die zuivere innerlijke staten
toch telkens weer koppelde aan mijn aardse ervaringen en emoties.
En ergens voelde ik hen glimlachen.
Of toen ik later De jeugd van mijn leven schreef als verwerking—
en ik plots een scène beschreef
waarin ik “jockary” stond te doen op de dijk aan zee…
Ik voelde hem opnieuw breed lachen.
Alsof liefde ook gewoon ruimte maakt
voor onze heerlijk menselijke onhandigheid onderweg.
En eerlijk?
Dat maakt deze uitwisseling zo levend.
Niet zwaar.
Niet perfect verheven.
Maar echt.
Een plek waar trauma’s zacht mogen landen,
waar verwarring soms even grappig wordt,
en waar liefde uiteindelijk altijd weer begint te stromen.
Misschien zijn dat wel de mooiste momenten beyond the veil:
niet alleen het heilige,
maar ook het samen lachen onderweg.
