Te midden van het werk dat ik afrond rond Moederlijn,
klinkt plots een scherp geluid in mijn oor.
Het doet me denken aan de taal van dolfijnen en walvissen.
Een taal zonder woorden.
Geen taal die eerst door het hoofd gaat,
maar rechtstreeks het hart binnenkomt.
Want sommige boodschappen
willen niet begrepen worden.
Ze willen herinnerd worden.
En de tempel…blijft staan,
ook wanneer de nacht over het land valt.
Vandaag mag ik iets delen over schaduwen.
Er zijn twee soorten schaduwen.
De eerste schaduw is de schaduw die ontstaat
wanneer iets tussen jou en het licht komt.
Zij vraagt om onderscheidingsvermogen.
Om grenzen.
Om helderheid.
Maar er is ook een andere schaduw.
De schaduw die ontstaat omdat het licht zó groot is,
dat het diepte nodig heeft om zichtbaar te worden.
Zoals een boom zonder schaduw geen vorm zou hebben.
Zoals een berg zonder avondlicht haar reliëf zou verliezen.
Niet elke schaduw is een vijand.
Sommige schaduwen zijn de bedding waarin het licht zich eindelijk durft te tonen.
Misschien is volwassen bewustzijn niet het verdwijnen van de schaduw,
maar het vermogen om te voelen welke schaduw je uitnodigt tot waarheid,
en welke je daarvan probeert weg te houden.
Want de tempel blijft staan.
Ook wanneer de nacht valt.
En wie de stilte leert vertrouwen,
zal merken dat zelfs in het donker de walvissen elkaar blijven vinden.
Met eerbied.
Evelien Ari’Elune
