Soms opent het verhaal van een ander
een kamer in onszelf.
Deze tekst ontstond
na het bekijken van een documentaire.
Room to Move
Een andere context.
Een andere familieopstelling.
Andere karaktervormingen.
En toch raakt het aan hetzelfde principe:
het innerlijke kind
dat ergens onderweg
ongezien is gebleven.
Niet altijd door gebrek aan liefde.
Soms door onvermogen.
Soms door omstandigheden.
Soms omdat een familie zelf
niet wist hoe aanwezigheid
werkelijk gevoeld moest worden.
Wat niet gezien wordt in het kind,
verdwijnt niet zomaar.
Het zoekt later een vorm.
In contact.
In afstand.
In verlangen.
In het moeilijk kunnen landen
bij zichzelf
of bij een ander.
Dat maakt de ervaring
niet identiek.
Ieder verhaal
draagt zijn eigen bedding.
Maar de herkenning
zit in de laag eronder:
een kind
dat ooit ruimte nodig had,
en niet wist
waar het die mocht vinden.
Tegelijk merk ik
hoe vermoeiend het kan zijn
om mee te draaien
in een wereld zoals vandaag.
Voor een hooggevoelig
en hoogbewust zenuwstelsel
is aanwezigheid
geen vanzelfsprekendheid.
Er moet vaak zoveel
tegelijk verwerkt worden.
Prikkels.
Onderlagen.
Stemmen.
Verwachtingen.
Onuitgesproken spanningen.
Alsof de innerlijke bedrading
voortdurend harder moet werken
om het geheel
in balans te houden.
En misschien is dat precies waarom
ruimte zo essentieel wordt.
Niet als luxe.
Maar als levensvoorwaarde.
Room to move.
Ruimte om te ademen.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om eindelijk
niet meer voortdurend
tegen jezelf in
te hoeven functioneren.
“Moederlijn”
Binnenkort beschikbaar.
Met eerbied.
E.A.
