We vergeten het soms.
Dat we hier zijn. Echt híér.
Niet in een gedachte.
Niet in een verlangen.
Maar in dit moment,
in deze ademhaling,
in dit lichaam dat alles draagt.
Je lichaam liegt niet.
Het vraagt niet om perfectie.
Alleen om aanwezigheid.
Om zachtheid waar het gespannen is.
Om ruimte waar het opgesloten zit.
Aarden is niet alleen met je blote voeten in het gras staan.
Het is weten waar je voeten zijn,
terwijl de wereld beweegt.
Het is voelen dat je benen je dragen,
ook als je hoofd alles even kwijt is.
Je hoeft het allemaal niet te begrijpen.
Maar als je je lichaam uitnodigt in het gesprek,
zegt het vaak wat je hart nog niet durfde fluisteren.
