Er komt een moment
waarop een ruimte
die jarenlang werd opgebouwd,
ook zelf bedding vraagt.
Niet omdat zij zich afsluit,
maar omdat wat leeft
zorg nodig heeft
om te blijven ademen.
Lange tijd was de website
een open weefsel.
Een tempel
zonder gesloten deuren.
En toch begon dieper vanbinnen
iets te fluisteren:
ook een tempel
heeft een hartkamer nodig.
Een plek waar woorden
mogen landen.
Waar stilte
mag rijpen.
Waar transmissies
niet zomaar voorbijstromen,
maar ontvangen worden
met aandacht.
De Inner Temple
ontstaat niet als muur,
maar als poort.
Niet om mensen buiten te houden,
maar om de overgang
bewuster te maken.
Van lezen
naar ontvangen.
Van kijken
naar deelnemen.
Van nemen
naar wederkerigheid.
Want wie bouwt,
mag ook ontvangen.
Niet als eis.
Niet als claim.
Maar als bedding.
Een kleine bijdrage
kan meer zijn
dan een bedrag.
Ze kan een gebaar worden.
Een manier om te zeggen:
ik betreed deze ruimte
met eerbied.
En wie een andere weg kiest,
mag in vrede gaan.
Niet iedereen is bedoeld
om elke kamer
van de tempel
mee binnen te wandelen.
De stroom stopt niet
wanneer zij dieper gaat.
Zij verandert alleen
van bedding.
En misschien
is dat wat de Inner Temple
werkelijk wil herinneren:
dat geven en ontvangen
geen tegenpolen zijn,
maar twee bewegingen
van dezelfde levende rivier.
De Inner Temple wordt momenteel
in zachtheid gebouwd.
Sommige teksten rusten tijdelijk
in de binnenkamers,
waar zij mogen verdiepen,
verstillen
en verder rijpen.
De rivier kent haar weg.
En wanneer de deuren zich openen,
zal iedereen
die geroepen wordt,
zijn weg naar huis vinden.
Met eerbied
Evelien Ari’Elune
