Soms is het niet de storm die ons opschrikt,
maar de stilte die volgt.
Een stilte die niet leeg is, maar vol…
Vol vragen, vol fluisteringen, vol herinnering aan iets wat we ooit wisten.
In een wereld waar geluid de standaard is geworden,
waar meningen sneller zijn dan ademhalingen,
blijft de stilte een vergeten meester.
Ze duwt niets op, vraagt niets terug.
Ze is er gewoon.
Als een oude vriendin die niets zegt,
maar alles begrijpt.
Wanneer je even niet weet wat je zoekt —
zoek dan niet.
Luister naar dat wat je al hoort, maar nog niet hebt durven voelen.
Misschien is dat wat je zocht
nooit verdwenen.
Alleen overstemd.
